ในการประชุมผู้ถือหุ้นประจำปี 2012 ของ เบิร์คไชร์ ฮาแธเวย์ ที่ผ่านมา บัฟเฟตต์บอกว่า เขาจะ “ไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย” หากหุ้น Apple จะราคา “สูงขึ้นอีกมาก” ในสิบปีข้างหน้า แต่เขายังคงยืนยันว่า การซื้อหุ้น Apple นั้น เสี่ยงเกินไปสำหรับเบิร์คไชร์ อย่างไรก็ตาม ปู่บัฟฟ์บอกว่า “ผมไม่กล้าชอร์ตหุ้นพวกนั้นแน่นอน”

บัฟเฟตต์และชาร์ลี มังเกอร์ กล่าวกับผู้ถือหุ้นหลายหมื่นคนว่า …

พวกเขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับ Google และ Apple อย่างเพียงพอ ไม่รู้เกี่ยวกับคู่แข่ง และไม่รู้ว่าเทคโนโลยีจะเป็นอย่างไรต่อไป จึงไม่สามารถชี้ชัดได้ว่า Google และ Apple จะเป็นสุดยอดหุ้นที่มีความแน่นอนขนาดไหนในระยะยาว

ในทางตรงกันข้าม ทั้งสองมองว่า การที่เบิร์คไชร์เข้าไปซื้อหุ้น IBM ด้วยเงิน 13,000 ล้านเหรียญ นั้น เป็นการลงทุนที่ปลอดภัยกว่ามาก แม้ว่า IBM จะถือเป็นบริษัทเทคโนโลยีเช่นกัน

(ปู่บัฟฟ์เคยอธิบายถึงสาเหตุที่เข้าไปซื้อ IBM ว่าเป็นเพราะปัจจุบัน IBM ทำหน้าที่เป็นบริษัทที่ปรึกษาและวางระบบ ไม่จำเป็นต้องวิ่งตามเทคโนโลยีเหมือนแต่ก่อนแล้ว)

“โอกาสที่ IBM จะเป็นการลงทุนที่ผิดพลาดนั้นมีอยู่น้อยกว่าโอกาสที่ Google และ Apple จะเป็นการลงทุนที่ผิดพลาด อย่างน้อยก็สำหรับพวกเรา”

ปัจจุบัน ราคาหุ้น Apple [AAPL] อยู่ที่ 569.03 USD และ Google[GOOG] อยู่ที่ 611.50 USD

ที่มา : http://www.cnbc.com/id/47307200

เรียบเรียงโดย ชัชวนันท์ สันธิเดช

วอร์เรน บัฟเฟตต์ ได้เปิดเผยกับ เบ็คกี้ ควิก พิธีกรสาวสวยแห่ง CNBC ว่า เขาได้พูดคุยกับ มาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ก่อตั้ง Facebook แบบส่วนตัวเป็นเวลา 2-3 ชั่วโมง โดยเขาคิดว่ามาร์คทำถูกแล้ว ที่จะถือหุ้นของ Facebook ไว้คนเดียวเป็นจำนวนถึง 56.9% หลังจากเข้าตลาดฯ

ปู่บัฟฟ์ได้ให้สัมภาษณ์สด หลังจากตอบคำถามของผู้ถือหุ้นในการประชุมสามัญผู้ถือหุ้นประจำปี 2012 ของ เบิร์คไชร์ ฮาแธเวย์ เป็นเวลาหกชั่วโมงรวดเสร็จสิ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ปู่ทำมาแล้วหลายปีดีดัก

โดยปู่พูดถึงซัคเคอร์เบิร์กว่า “เขาเป็นเด็กที่ฉลาดมาก เขาสร้างบริษัทที่เหลือเชื่อขึ้นมา ผมคิดว่าเขาจะรักษาอำนาจในการควบคุมบริษัทไว้ต่อไปอย่างแน่นอน เพื่อที่เขาจะได้วาดภาพที่เขาอยากวาด ผมได้บอกเจ้าของธุรกิจทั้งหลายเสมอว่า ให้พยายามกุมอำนาจในบริษัทเอาไว้ และตัวผมเองก็โชคดีที่สามารถกุมอำนาจในเบิร์คไชร์ได้มาโดยตลอด”

เมื่อถูกถามว่าการ “กอดบริษัทไว้แน่น” ของซัคเคอร์เบิร์ก จะส่งผลดีต่อผู้ถือหุ้นรายอื่นๆ หรือไม่ ปู่บัฟฟ์บอกว่า โดยทั่วไปแล้วมักเป็นผลดี ด้วยเหตุผลว่า

“…ถ้าคุณได้คนอย่างเขา (ซัคเคอร์เบิร์ก) มาบริหารบริษัทให้คุณ คุณก็น่าจะอยากให้เขาเป็นคนบริหารเองนะ”

อย่างไรก็ตาม เมื่อโดนยิงคำถามว่า แล้ว (ในเมื่อดีขนาดนี้) ปู่จะซื้อหุ้นของ Facebook ไว้บ้างหรือไม่ ท่านคิดว่าบัฟเฟตต์จะตอบว่ายังไงครับ?

ถูกต้องครับ คำตอบคือ …

 “ไม่ซื้อแน่นอน”

[ เรียบเรียงจาก : http://www.cnbc.com/id/47308296 ]

ผมเคยเห็นแบบสอบถามที่วัดบุคลิกของนักลงทุน แต่เขาถามกันเป็นสิบข้อ แล้วก็ยืดยาวมากมาย จึงมาคิดว่ามีทางมั้ยที่เราจะถามสั้นตอบสั้น แต่ “โดน” เต็มๆ แบบไม่ต้องเยิ่นเย้อ… ที่สุดแล้วจึงออกมาเป็น 3 คำถามสั้นๆ ดังแผนภาพ

วิธีใช้ไม่ยากอะไรเลย เริ่มต้นจากคำถามแรก จากนั้นก็ไล่เรียงไปว่าคุณตอบอะไร คำตอบของคุณจะเป็นตัวกำหนดว่าคำถามต่อไปคืออะไร สำคัญตรงที่ว่าให้ “ตอบตามความเป็นจริง” เท่านั้นเอง คำถามไหนที่อาจกำกวมผมจะมีหมายเหตุแปะไว้ด้านล่างครับ

ถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มได้เลย

อย่างที่เห็นนะครับ เราจะได้บทสรุปภายในคำถามไม่เกิน 3 ข้อ เมื่อได้คำตอบแล้วว่าคุณเป็นนักลงทุนประเภท A, B, C, D, E หรือ F …แล้วนักลงทุนแต่ละประเภทมีลักษณะอย่างไรกันบ้าง

ข้อ A – Professional Trader

คุณมีลักษณะของนักเทรดมืออาชีพ แม้คุณจะไม่ได้มองหุ้นในแบบเจ้าของกิจการและไม่ได้สนใจว่าบริษัททำมาหากินอะไร แต่คุณรู้ว่าจะทำอย่างไรกับราคาหุ้นที่เคลื่อนไหว ความรู้ที่ว่าไม่ได้โผล่ขึ้นมาเอง ทว่าเป็นผลพวงมาจากความมานะและอดทนที่จะอ่านตำรับตำรา และที่สำคัญคุณอ่านแล้วเอามาใช้ด้วย มีคนไม่มากที่เทรดหุ้น “ตามระบบ” อย่างต่อเนื่องและมีวินัย ยินดีด้วยครับ ความสำเร็จรอคุณอยู่

ข้อ B – Educated Mao

แม้สมญานาม “เม่าผู้มีความรู้” จะยังไม่ใช่ความฝันอันสูงสุดของแมงเม่าทั้งหลาย แต่อย่างน้อยคุณก็โผล่พ้นความเป็นเม่าสามัญมาแล้ว คุณมองออกว่าการอ่านเพียงแค่หนังสือพ็อกเกตบุ๊กดาษๆ เกี่ยวกับหุ้นไม่เพียงพอที่จะทำให้คุณสร้าง “แก่นสาร” ที่จะทำกำไรอย่างมั่นคงได้ คุณจึงศึกษาวิธีการเทรดหุ้นต่างๆ นานา ขาดอยู่เพียงการค้นพบระบบการเทรดที่ใช้ได้และเหมาะกับตัวเอง รวมทั้งทำตามมันไปด้วยความมุ่งมั่นเท่านั้น

ข้อ C – Ordinary Mao

อย่าวิตกกังวลไป เพราะเม่าสามัญเป็นสถานะของคนส่วนใหญ่ในตลาดหุ้น คุณอาจเคยได้กำไรก้อนโต เคยติดดอย เทรดหุ้นตามข่าว ตกรถ หรือแม้แต่หันหลังให้กับตลาดมาแล้ว แต่น้อยครั้งมากที่คุณจะระบุได้ชัดๆ ว่าทำไมคราวนั้นถึงกำไร ทำไมคราวนี้ถึงขาดทุน แล้วในระยะยาวเราจะเป็นอย่างไร ฯลฯ บางทีคุณอาจต้องการความรู้ที่สูงขึ้น ประสบการณ์ที่มากขึ้น และจิตวิทยาการลงทุนที่เข้มข้นขึ้น แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้น คุณต้องศึกษาให้มากขึ้น และ shortcut ที่เร็วที่สุดก็คือ ไปอ่านงานเขียนของคนเก่งๆ ที่เป็นไอด้อลของคุณไง

ข้อ D – Confused Mao

เม่าที่สับสนตัวเอง เกิดจากคนที่อยากลงทุนในหุ้นตามแบบเจ้าของกิจการหรืออาจจะอยากเป็น VI (value investor) แต่แล้วเกิดขี้เกียจขึ้นมาหรือตื่นตาตื่นใจไปกับแสงสีในตลาดหุ้นอย่างไรไม่ทราบ จึงละทิ้งความสนใจจากตัวกิจการไปเสียดื้อๆ ที่บอกอย่างนี้ก็เพราะว่าการอ่านรายงานประจำปีนั้นจัดว่าเป็น “ภาคบังคับ” ของ VI ทุกคน ในเมื่อบริษัทเป็นคนเขียนเอง บทวิเคราะห์ไหนๆ ก็ไม่มีทางสู้ได้ บางทีอาจต้องลองทบทวนดูว่าจะไปต่อในแนว VI หรือจะเบนเข็มไปเป็นนักเทรดหุ้น

ข้อ E – Failed VI

อย่างน้อยการอ่านรายงานประจำปี (รวมถึงงบการเงิน และหมายเหตุประกอบงบด้วยนะครับ) ก็บ่งบอกได้ว่าคุณมีความมุ่งมั่นที่จะก้าวขึ้นมาเป็น VI เต็มตัว อย่างไรก็ตาม โดยธรรมชาติแล้ว VI ที่ลงทุนมานาน 3-5 ปีขึ้นไปควรจะมีพอร์ตเขียวขจี และเหตุที่เขียวก็เพราะว่า VI ตัวจริงจะ “เตะ” หุ้นตัวที่วิเคราะห์ผิดพลาดออกไปแล้วถือหุ้นชั้นเยี่ยมเอาไว้ ส่วนที่ถือไว้หลายปีแล้วยังพอร์ตแดงเถือกนั้นโดยมากเป็นกรณีติดดอยเสียมากกว่า ซึ่งการถือหุ้นติดดอยเป็นเบือก็คงบอกได้เลาๆ ว่าตอนเข้าซื้อนั้นวิเคราะห์ไม่แม่นจึงมี margin of safety น้อย แบบนี้ต้องรีบปรับปรุงครับ เสียดายความมุ่งมั่นที่มี

ข้อ F – Successful VI

คุณสมบัติของคุณคู่ควรกับการเป็น VI ที่ประสบความสำเร็จ ไม่ว่าพอร์ตคุณจะใหญ่หรือเล็ก แต่การมาถูกทางจะช่วยให้คุณมั่งคั่งขึ้นได้อย่างต่อเนื่อง คุณมีจิตวิญญาณของการเป็นเจ้าของกิจการ มีความมุ่งมั่น และยังลงทุนลงแรงอย่างคุ้มค่า ผลงานในระยะยาวของคุณเป็นสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดี ขอเพียงทำต่อไปเรื่อยๆ และอย่าก้าวข้ามขอบข่ายแห่งความชำนาญ (circle of competence) ของคุณออกมาก็แล้วกัน

วอร์เรน บัฟเฟตต์ นักลงทุนในคุณค่า

โดย บารัค โอบามา ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา

ชัชวนันท์ สันธิเดช แปล

ในฤดูใบไม้ผลิ ปี 1942 เด็กผู้ชายอายุ 11 ปี คนหนึ่ง ได้เริ่มต้นลงทุนครั้งใหญ่เป็นครั้งแรกในชีวิต โดยรวบรวมเงินเกือบทั้งหมดที่เขามีได้ราวๆ 120 เหรียญ เพื่อซื้อหุ้นบุริมสิทธิ์ของบริษัท ซีตีส์ เซอร์วิส พอถึงเดือนมิถุนายน หุ้นนั้นตกฮวบลง ทำให้การลงทุนของเขาเสียหายอย่างหนัก

อาจกล่าวได้ว่า หลังจากนั้น สถานการณ์ของ วอร์เรน บัฟเฟตต์ ก็เริ่มดีขึ้น หุ้นที่เขาถือฟื้นกลับขึ้นมา เขาจึงขายมันทิ้งไปโดยได้กำไรเล็กน้อย และเขาก็ได้ใช้เวลาเจ็ดทศวรรษนับจากนั้นเพื่อค้นหามูลค่า

วอร์เรนได้เห็นแฟชั่นการลงทุนที่หวือหวาผ่านมาแล้วก็ผ่านไปนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขายังคงมุ่งมั่นที่จะหาบริษัทที่น่าไว้วางใจ และลงทุนในบริษัทเหล่านั้นด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธา

จนถึงวันนี้ ชัดเจนแล้วว่า นั่นคือสูตรสำเร็จแห่งชัยชนะ วอร์เรน บัฟเฟตต์ ไม่เพียงเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในโลก แต่ยังเป็นคนที่ได้รับความชื่นชมและนับถือมากที่สุดคนหนึ่ง

เขาเสียสละความมั่งคั่งส่วนใหญ่ของตนซึ่งมีมูลค่ามหาศาลเพื่อช่วยเหลือผู้คนทั่วโลกที่กำลังทุกข์ทรมาน เจ็บป่วย หรือต้องการความช่วยเหลือ และเขายังใช้สถานะความเป็นผู้นำ กระตุ้นให้คนอื่นซึ่งมีกำลังความสามารถ ทำในสิ่งเดียวกันกับเขา

เทพเจ้าแห่งโอมาฮาได้ให้บทเรียนกับเราหลายประการตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ณ วันนี้ ขณะอายุ 81 ปี เขาได้ย้ำเตือนเราว่า ชีวิตมีใช่เพียงการ “ค้นหาคุณค่า” เท่านั้น แต่ยังมี “คุณค่า” ที่เราต้องยืนหยัดเพื่อมันอีกด้วย

[ข้อเขียนนี้ เป็นของ บารัค โอบามา เขียนเพื่อสดุดีวอร์เรน บัฟเฟตต์ ในโอกาสที่นิตยสาร TIME ยกย่องบัฟเฟตต์เป็น 1 ใน 100 ผู้ทรงอิทธิพลของโลก สั้นๆ ง่ายๆ แต่มีความหมายลึกซึ้ง เป็นผมจึงแปลเป็นไทยไว้ให้ได้อ่านกันครับ]

อ่านเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษได้ที่ http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2111975_2111976_2112005,00.html

วอร์เรน บัฟเฟตต์ ออกมาแถลงต่อสาธารณะเมื่อวานนี้ (18 เม.ย.) ว่า เขาถูกตรวจพบว่าเป็น “มะเร็งต่อมลูกหมากระยะแรก”

หลังจากทำ CAT Scan และ Bone Scan รวมทั้งทำ MRI บัฟเฟตต์จึงออกมาแถลงดังกล่าว ทั้งๆ ที่เพิ่งตรวจพบไม่ถึงสัปดาห์ (ตรวจเจอเมื่อวันพุธก่อนหน้า)

บัฟเฟตต์อ้างคำพูดหมอว่า อาการของเขา “อยู่ห่างไกลจากการเป็นภัยคุกคามต่อชีวิต และไม่ได้ทำให้ร่างกายทรุดโทรมอย่างมีนัยยะสำคัญเสียด้วยซ้ำ”

และในการทดสอบครั้งล่าสุด ก็ไม่พบมะเร็ง ณ จุดอื่นของร่างกาย นอกจากนี้ ปู่บัฟฟ์ยังบอกอีกว่า เขายังรู้สึกแข็งแรงดีทุกประการ โดยเรี่ยวแรงในตัวไม่ได้ลดน้อยถอยลงเลย

ที่สำคัญ ปู่ได้ให้คำมั่นสัญญาด้วยว่า จะบอกให้ผู้ถือหุ้นทราบ “ทันที” หากมีอะไรเปลี่ยนแปลงกับสุขภาพของเขา

“แน่นอน สักวันต้องเกิดขึ้น แต่ผมเชื่อว่าคงอีกนานกว่าจะถึงวันนั้น” บัฟฟ์กล่าว

ทั้งนี้ บัฟเฟตต์เคยพูดไว้ในปี 2009 ว่า สักวันถ้ารู้ว่าตัวเองเป็นโรคร้าย เขาจะประกาศต่อสาธารณชนให้เร็วที่สุด และเมื่อมันเกิดขึ้นในวันนี้ ปู่ก็ได้ทำตามที่เคยลั่นวาจาไว้ทุกประการ โดยไม่แคร์ว่าหุ้น Berkshire จะถูกกระทบ

เป็นความโปร่งใสที่ทำได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะในช่วงร้ายๆ ของชีวิต ขอน้อมคารวะจากใจจริงครับ

(เรียบเรียงข้อมูลจาก CNBC.com และ Bloomberg.com)

 

บริษัท ห้างสรรพสินค้าโรบินสัน จำกัด (มหาชน)

ประกอบธุรกิจห้างสรรพสินค้าในนาม “โรบินสัน” เป็นห้างฯ เก่าแก่ของคนไทย ดำเนินการมาตั้งแต่ปี 2523 และเป็นห้างสรรพสินค้าแรกของประเทศไทยที่เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เมื่อปี 2535 ในปี 2554 ROBINS มีสาขาเปิดให้บริการ 25 สาขา แบ่งเป็นสาขาในกรุงเทพฯ และปริมณฑล 9 สาขา ต่างจังหวัด 16 สาขา

V-Strength

แม้จะไม่ใช่ห้างฯชั้นนำระดับเซ็นทรัลหรือเดอะมอลล์ แต่โรบินสันก็เป็นแบรนด์ที่อยู่ในใจของผู้บริโภคเสมอมา โดยเฉพาะลูกค้าระดับกลางลงไป  บริษัทฯเคยประสบปัญหาทางการเงินในช่วงวิกฤตต้มยำกุ้ง แต่ก็ได้ดำเนินการตามแผนฟื้นฟูกิจการจนเป็นที่เรียบร้อย การมีกลุ่มเซ็นทรัลถือหุ้นใหญ่ ทำให้มั่นใจได้ว่าโรบินสันมีความแข็งแกร่งพอที่จะผ่านพ้นอุปสรรคใดๆ อันอาจเกิดขึ้นอีกได้ในอนาคต นอกจากนี้ ROBINS ได้ทำการปรับลุคให้ทันสมัย เป็นไปตามเทรนด์ใหม่มากขึ้น

ค่าทดสอบ 86 เต็ม 100

V-Growth

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ROBINS มีการขยายสาขาอย่างต่อเนื่อง โดยในปี 2554 บริษัทฯ ได้เปิด 3 สาขาใหม่ คือ เชียงราย พิษณุโลก และพระราม 9 โดยเฉพาะสาขาพระราม 9 ที่ลงทุนร่วมกับ CPN และตั้งใจให้เป็น Flagship แห่งใหม่ แทนสาขารัชดาที่สัญญาเช่ากำลังจะหมด แม้รายได้และกำไรของ ROBINS จะมีความไม่สม่ำเสมออยู่บ้างเมื่อมองย้อนหลังไป 5 ปี แต่ศักยภาพในการเติบโตต่อไปต้องถือว่าสดใสพอสมควร

ค่าทดสอบ 81 เต็ม 100

V-Management

ผู้บริหารของ ROBINS มีประสบการณ์และความชำนาญ โดยส่วนหนึ่งเคยบริหารห้างอื่นมาก่อน อย่างไรก็ตาม การที่โรบินสันทำธุรกิจเดียวกับเซ็นทรัล ทั้งยังมีกรรมการหลายคนมาจากตระกูลจิราธิวัฒน์ซึ่งก็เป็นผู้บริหารของเครือเซ็นทรัล เรื่องของผลประโยชน์ทับซ้อนจึงหลีกเลี่ยงได้ยาก

ค่าทดสอบ 73 เต็ม 100

V-Potential

ณ วันที่ 4 เม.ย. ราคาของ ROBINS อยู่ที่ 50.50 บาท PE 38.6 Dividend Yield 2.6% CAGR 3 ปี อยู่ที่ 25.25%

ค่าทดสอบ 23.4 เต็ม 100

เนื้อหาเป็นเรื่องราวชีวิตและแนวคิดในการลงทุนของเซียน 9 คน ประกอบด้วย เบนจามิน เกรแฮม, ฟิลิป ฟิชเชอร์, วอร์เรน บัฟเฟตต์, ชาร์ลี มังเจอร์, เซอร์จอห์น เทมเพิลตัน, จอร์จ โซรอส, ปีเตอร์ ลินช์, จอห์น เนฟฟ์ และ แอนโธนี่ โบลตัน รับรองว่าสนุก ครบถ้วน และสมบูรณ์ที่สุด

ในภาวะตลาดหุ้นร้อนแรงแบบนี้ ยิ่งต้องระวังให้จงหนัก รับรอง เล่มนี้เล่มเดียว “เอาอยู่” ครับ

WORK

บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน)

เป็นบริษัทผู้ผลิตเนื้อหาด้านบันเทิงชั้นนำของประเทศไทย ธุรกิจหลักคือผลิตรายการโทรทัศน์ มีความเชี่ยวชาญด้านวาไรตี้โชว์และเกมโชว์เป็นพิเศษ นอกจากนี้ เวิร์คพอยท์ยังผลิตภาพยนตร์ จัดคอนเสิร์ต ผลิตเอนิเมชั่น รับจัดอีเว้นท์ ฯลฯ โดยมีสำนักงานและสตูดิโอขนาดใหญ่อยู่ที่จังหวัดปทุมธานี ซึ่งเปิดให้บริษัทอื่นมาเช่าใช้ได้ด้วย

V-Strength

WORK เป็นบริษัทบันเทิงชั้นนำของประเทศไทยที่มีประสบการณ์มายาวนาน อุดมไปด้วยบุคลากรคุณภาพ แต่โดยธรรมชาติแล้ว ธุรกิจบันเทิงมีความผันผวนค่อนข้างมาก และได้รับผลกระทบจากสภาวะเศรษฐกิจรุนแรงกว่าธุรกิจในอุตสาหกรรมอื่น

นอกจากนี้ บริษัทฯ ยังต้องแย่ง “แอร์ไทม์” กับผู้ผลิตคอนเท้นท์อื่นๆ ทุกครั้งที่มีการปรับผังรายการประจำปี อีกทั้ง การพึ่งพาคุณปัญญา นิรันดร์กุล CEO ของบริษัทฯ ให้เป็นพิธีกรหลัก และยังไม่มีทีท่าว่าจะมีใครขึ้นมาทดแทนได้ ก็อาจมองได้ว่าเป็นความเสี่ยงในระยะยาว

ค่าทดสอบ 63 เต็ม 100

V-Growth

อุตสาหกรรมบันเทิงของประเทศยังเติบโตได้อีกมากตามการขยายตัวของเทคโนโลยีสื่อ เวิร์คพอยท์เองได้ขยับขยายไปทำช่องโทรทัศน์ดาวเทียมของตัวเองอย่างจริงจัง ซึ่งเรตติ้งก็ออกมาดีเป็นที่น่าพอใจยิ่ง และน่าจะส่งผลบวกต่อการเติบโตของบริษัทฯ ในระยะยาว

อย่างไรก็ตาม รายได้และกำไรของ WORK มีความผันผวนอยู่ตลอดตามสภาวะเศรษฐกิจรวมทั้งเวลาออกอากาศที่ไม่แน่ไม่นอน การคาดการณ์อนาคตของบริษัทฯ จึงทำได้ไม่ชัดเจนเท่าไรนัก แม้ว่าหุ้น WORK จะจ่ายปันผลสูงมาโดยตลอด

ค่าทดสอบ 66 เต็ม 100 

V-Management

ผู้บริหารสูงสุดของเวิร์คพอยท์ คือคุณปัญญา นิรันดร์กุล CEO และคุณประภาส ชลศรานนท์ Vice CEO เป็นคนบันเทิงชั้นนำของประเทศไทย ได้รับการยอมรับทั้งในด้านของความสามารถและความซื่อสัตย์ ทั้งยังมีความรักและผูกพันอย่างยิ่งกับธุรกิจที่ตัวเองสร้างมากับมือ ปัจจัยเรื่องผู้บริหารจึง “เป็นบวก” ค่อนข้างมาก สำหรับ WORK

ค่าทดสอบ 86 เต็ม 100

V-Potential

ณ วันที่ 3 เม.ย. 2555

ราคา 20.90 บาท PE 16 เท่า

ค่าทดสอบ 56.2 เต็ม 100

 [Disclaimer: บทความนี้เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวของผู้จัดทำ ไม่ใช่การแนะนำให้ซื้อหรือไม่ซื้อหลักทรัพย์ใดๆ ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม ผู้จัดทำไม่รับรองความถูกต้องครบถ้วนของข้อมูลดังกล่าว และจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใดๆ ที่เกิดขึ้นจากการนำข้อมูลหรือความเห็นนี้ไปใช้ไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม]

บทความของ วอร์เรน บัฟเฟตต์ ชิ้นนี้ ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร Forbes Life ฉบับเดือนเมษายน เป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ “เมื่อฉันอายุ 25” ผมเห็นว่าน่าสนใจ อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูก จึงเอามาแปลเป็นไทยไว้ ณ ที่นี้ครับ

 วอร์เรน บัฟเฟตต์  เขียน / ชัชวนันท์ สันธิเดช แปล

เบนจามิน เกรแฮม เป็นไอดอลของผมมาตั้งแต่ผมอ่านหนังสือเล่มแรกของเขาคือ “The Intelligent Investor” ผมอยากเรียนที่คณะบริหารธุรกิจ ม.โคลัมเบีย ก็เพราะเขาเป็นอาจารย์อยู่ที่นั่น และหลังจากจบจากโคลัมเบีย กลับมาที่โอมาฮา และเริ่มงานค้าหลักทรัพย์ ผมก็ไม่เคยลืมเขาเลย

ระหว่างปี 1951 ถึง 1954 ผมยังคงกวนใจเกรแฮมอยู่ตลอด โดยส่งไอเดียการลงทุนดีๆ ไปให้เขาอยู่เรื่อยๆ จนเกรแฮมส่งจดหมายกลับมาหาผม บอกว่า “ครั้งต่อไปที่คุณมานิวยอร์ก มาหาผมหน่อยนะ”

ดังนั้น ผมจึงไปหาเขา และเขาก็เสนองานที่ เกรแฮม-นิวแมน คอร์ป ซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนที่เขาบริหารร่วมกับเจอร์รี่ นิวแมน ให้ผมทำ ตอนนั้น ทุกคนต่างบอกว่า เอ ดับเบิ้ลยู โจนส์ เป็นผู้สร้างอุตสาหกรรมเฮดจ์ฟันด์ขึ้นมา แต่ที่จริงแล้ว ห้างหุ้นส่วน เกรแฮม-นิวแมน ก่อตั้งขึ้นมาก่อนเสียอีก  

จากนั้น ผมจึงย้ายไปอยู่นิวยอร์กพร้อมกับซูซี่ ภรรยาของผมและลูกสาว โดยขึ้นรถไฟไปทำงานที่ย่าน แกรนด์ เซ็นทรัล ของนิวยอร์กทุกๆ เช้า

หลังจากทำงานในตำแหน่งที่ว่าได้ไม่นานเท่าไร ในปีต่อมา ขณะที่ผมอายุได้ 25 ปี “คุณเกรแฮม” ซึ่งเป็นชื่อที่ผมเรียกเขาในตอนนั้น ได้ยื่นข้อเสนอที่ทำให้ผมแทบจะร้องออกมาด้วยความตกใจ

เขาบอกผมว่าเขากำลังจะเกษียณตัวเอง และได้เสนอให้ผมรับตำแหน่งแทนเขา โดยมีลูกชายของเจอร์รี่ ชื่อ มิคกีย์ เป็นซีเนียร์พาร์ทเนอร์คนใหม่ กองทุนนั้นเป็นกองทุนขนาดเล็ก มีสินทรัพย์ราวๆ 6-7 ล้านเหรียญ แต่เป็นกองทุนที่มีชื่อเสียงมากเลยทีเดียว

แต่แล้ว ผมกลับต้องตัดสินใจในสิ่งที่บีบคั้นหัวใจอย่างยิ่ง กล่าวคือ ผมเพิ่งได้รับโอกาสที่จะก้าวขึ้นไปแทนที่วีรบุรุษของตัวเอง ซึ่งผมถึงขนาดเอาชื่อเขามาตั้งเป็นชื่อลูกชายคนแรก คือ “โฮเวิร์ด เกรแฮม บัฟเฟตต์” (โฮเวิร์ดคือชื่อพ่อของผม) อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังอยากกลับมาอยู่ที่โอมาฮา

ตอนนั้น ผมทำงานอยู่ได้สักเดือนหนึ่ง ทุกๆ เช้าก็คิดอยู่ในใจว่าจะบอกคุณเกรแฮมว่าผมจะลาออกแล้วนะ แต่มันช่างเป็นสิ่งที่ทำได้ยากเหลือเกิน

ประเด็นก็คือ ตอนที่ผมออกจากมหาวิทยาลัย ผมมีเงินแค่ 9,800 เหรียญ แต่พอถึงปลายปี 1955 ผมมีเงินเพิ่มขึ้นเป็น 127,000 เหรียญ ผมคิดในใจว่า เราจะกลับไปโอมาฮา เข้าคอร์สเรียนอีกสักหน่อย อ่านเยอะๆ และจะเกษียณตัวเอง

ผมคำนวณว่าตัวเองจะอยู่ได้ โดยมีรายได้ราวๆ 12,000 เหรียญต่อปี ผมบอกภรรยาว่า “ผลตอบแทนทบต้นรับประกันได้เลยว่าฉันจะรวยแน่นอน”

ภรรยาและลูกๆ ของผมกลับไปอยู่ที่โอมาฮาก่อนล่วงหน้าแล้ว จากนั้น ผมจึงตามไป โดยขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัย และขับรถมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ระหว่างทางได้แวะเยี่ยมชมบริษัทที่ผมสนใจจะลงทุน มันคือการตรวจสอบวิเคราะห์สถานะของกิจการ (Due Diligence) ดีๆ นี่เอง

ผมแวะที่ ฮาเซิลตัน เพนซิลเวเนีย เพื่อไปที่บริษัทเหมืองถ่านหิน Jeddo-Highland แวะที่บริษัท Kalamazoo Stove& Furnace ในมิชิแกน ซึ่งอยู่ระหว่างการชำระบัญชีเพื่อเลิกกิจการ ผมไปดูว่าอาคารของบริษัทเป็นอย่างไร ทำไมมันถึงถูกขายทิ้ง

ผมไปที่ เดลาแวร์ โอไฮโอ เพื่อไปที่ Grief Bros. Cooperage (จะมีใครรู้เรื่องของการทำภาชนะไม้ดีเท่าบริษัทนี้อีก) ผมได้พบกับประธานบริษัทหลายคน ทั้งๆ ที่ไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้า เพียงแวะเข้าไปและขอเข้าพบ สิ่งหนึ่งที่ผมพบก็คือ ทุกคนต่างก็ยินดีที่จะคุยกับผม คนเหล่านั้นช่วยผมได้มากทีเดียว

ที่โอมาฮา ผมเช่าบ้านเลขที่ 5202 เขตอันเดอร์วูด ด้วยราคา 175 เหรียญต่อเดือน ผมบอกภรรยาว่า “ฉันอยากซื้อบ้านนะ แต่ถ้าซื้อตอนนี้ ฉันคงเหมือนช่างไม้ที่เอากล่องเครื่องมือของตัวเองไปขาย” ความหมายก็คือผมไม่อยากใช้เงินทุนที่มีจนหมด

ตอนนั้นผมไม่ได้มีความคิดเลยว่าจะตั้งห้างหุ้นส่วน ไม่ได้คิดจะหางานทำเสียด้วยซ้ำ ผมไม่มีอะไรต้องกังวล เพราะมีเงินพอที่ลงทุนได้ด้วยตัวเองแบบสบายๆ

แต่ด้วยความบังเอิญแท้ๆ อยู่ๆ ก็มีคนเจ็ดคน ซึ่งในจำนวนนั้นมีญาติของผมรวมอยู่ด้วย มาบอกผมว่า “เธอเคยขายหุ้นมาก่อน ช่วยบอกพวกเราหน่อยสิว่าจะเอาเงินไปทำอะไรดี” ผมจึงตอบว่า “ผมจะไม่ทำงานค้าหุ้นอีกแล้วนะ แต่จะตั้งห้างหุ้นส่วนเหมือนที่เบนกับเจอร์รี่เคยทำ และถ้าพวกคุณสนใจก็เอาเงินมาลงได้”

เพียงแค่นั้น พ่อตาของผม เพื่อนร่วมห้องของผมสมัยเรียนมหาวิทยาลัยพร้อมด้วยแม่ของเขา ป้าอลิซของผม พี่สาวของผม พี่เขยของผม และทนายของผมต่างเข้ามาร่วมวงด้วย นอกจากนี้ ผมยังเอาเงินของตัวเองหลายร้อยเหรียญมาลงในกองทุนนี้

นั่นคือจุดเริ่มต้น เป็นการเริ่มต้นด้วยความบังเอิญแท้ๆ

ตอนที่ผมตั้งห้างหุ้นส่วนนั้น ผมและบรรดาผู้เป็นหุ้นส่วนได้นัดรับประทานอาหารเย็นกัน รวมตัวผมด้วยก็เป็นเจ็ดคนพอดี ผมค่อนข้างแน่ใจ 99 เปอร์เซ็นต์ ว่าเราทานอาหารกันที่โอมาฮาคลับ

ผมซื้อสมุดบัญชีแยกประเภทมาด้วยเงิน 49 เซ็นต์ ส่วนพวกเขาต่างก็เอาสมุดเช็คมา ก่อนจะรับเงิน ผมได้แจกกระดาษให้กับทุกคนคนละครึ่งแผ่น ซึ่งตัวผมเองมีสำเนาเป็นกระดาษคาร์บอนอยู่แล้ว โดยที่อยู่ในนั้นคือสิ่งที่ผมเรียกว่า “กฎพื้นฐาน”

ผมบอกว่า “เอกสารกฎหมายของห้างหุ้นส่วนทั่วไปมักมีความยาว 2-4 หน้า แต่สำหรับกองทุนของเรา พวกคุณไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนั้น ผมจะบอกให้ว่าในกระดาษนั้นมีอะไรบ้าง และทุกอย่างก็จะเป็นไปตามนั้น ไม่มีอะไรต้องตกใจทีหลังแน่นอน”

ผมบอกต่อไปว่า “กฎพื้นฐานนี้ถือเป็นปรัชญานะ ถ้าคุณเห็นด้วยกับผม ก็มาลงทุนด้วยกัน แต่ถ้าคุณไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไร ผมเข้าใจนะ ผมจะไม่บอกพวกคุณว่าเรามีหุ้นนั้นหุ้นนี้อยู่ ผมอยากจะได้ช่อดอกไม้ในเวลาที่ผมสมควรที่จะได้รับมัน ผมพร้อมจะให้คุณขว้างของใส่ผมก็ได้ ถ้ามันสมควรแล้วที่ผมจะโดนเช่นนั้น แต่อย่าขว้างอะไรมา ถ้าผมทำผลตอบแทนได้ติดลบ 5 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่ตลาดติดลบ 15 เปอร์เซ็นต์ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น ผมว่าผมควรจะได้รับช่อดอกไม้มากกว่า”

พวกเราตกลงทุกอย่างกันแบบเคลียร์ๆ และพวกเขาก็เซ็นเช็คให้ผม

ผมไม่ได้ทำหนังสือชี้ชวนอะไรเลย แต่ก็ยังมีเช็คหลั่งไหลกันเข้ามาเรื่อยๆ จากคนที่ผมไม่รู้จัก ย้อนกลับไปในนิวยอร์ก ห้างหุ้นส่วน เกรแฮม-นิวแมน กำลังอยู่ในกระบวนการชำระบัญชีเพื่อเลิกกิจการ โฮเมอร์ ด็อดจ์ อธิการบดีของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเวอร์มองต์ที่ลงทุนกับเกรแฮมมาตลอดได้ถามเขาว่า “เบน แล้วตอนนี้ผมจะเอาเงินไปทำอะไรดี” เบนบอกว่า “มีไอ้เด็กคนหนึ่ง เคยทำงานกับผม ….”

ด็อดจ์จึงขับรถมาที่โอมาฮา มาที่บ้านที่ผมเช่าอยู่ ผมอายุ 25 หน้าตาเหมือน 17 นิสัยเหมือนเด็กอายุ 12 เขาถามผมว่า “เธอทำงานอะไร” ผมตอบว่า ..

“นี่แหล่ะ คือสิ่งที่ผมทำเลี้ยงครอบครัวของผม และผมจะทำในสิ่งเดียวกันนี้ให้กับคุณ”!!

แม้ผมจะไม่เคยตระหนักมาก่อน แต่ต้องถือว่าอายุ 25 เป็นจุดผกผันในชีวิต ผมได้เปลี่ยนชีวิตของตัวเองไปตลอดกาล ได้จัดตั้งสิ่งที่ต่อมาได้กลายเป็นห้างหุ้นส่วนขนาดใหญ่ที่มีชื่อว่า เบิร์คไชร์ ฮาแธเวย์ ตอนนั้นผมไม่กลัวอะไรเลย 

เพราะผมกำลังทำในสิ่งที่รัก และยังคงทำมันอยู่จนถึงทุกวันนี้

วอร์เรน บัฟเฟตต์

อ่านเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษได้ที่ http://www.forbes.com/sites/randalllane/2012/03/26/warren-buffetts-50-billion-decision/