มีอะไรใน CPALL?

7-112

โดย ชัชวนันท์ สันธิเดช

ในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา หุ้นที่ถูกคนในตลาดหลักทรัพย์จับตามองมากที่สุด คงหนีไม่พ้น “CPALL Super Stock ยอดนิยมของวีไอ และนักลงทุนไทยหลายคน

ประเด็นที่เกิดขึ้นกับ CPALL ตลอดทั้งสัปดาห์ อาจกล่าวได้ว่าล้วนเป็นประเด็นลบ สืบเนื่องจากการกู้เงินเตรียมเข้าซื้อ MAKRO ด้วยราคาสูงลิบลิ่ว ถึง 787 บาท ต่อหุ้น คิดเป็นมูลค่ารวมถึง 188,880 ล้านบาท

แต่แล้ว บริษัทค้าปลีกชื่อดังก็เหมือนโดนแจ็คพ็อตเข้าอย่างจัง เมื่อสหรัฐฯ ประกาศว่าเตรียมจะลดมาตรการ QE และอาจจะยกเลิกในปีหน้า ซึ่งทำให้เงินไหลออกจากตลาดหุ้นไทยเป็นจำนวนมหาศาล ส่งผลให้หุ้นตกระเนระนาด ค่าเงินบาทอ่อนลง และเก็งกันว่าอัตราดอกเบี้ยในสหรัฐฯ จะกลายเป็นขาขึ้น ทำให้ดอกเบี้ยในเมืองไทยคงหนีไม่พ้นต้องปรับขึ้นเช่นกัน แม้ กนง.เพิ่งประกาศลดอัตราดอกเบี้ยลง 0.25% ก็ตาม

ไม่แจ็คพ็อตได้ไงครับ CPALL เพิ่งไปกู้เขามาเป็นดอลล่าร์ โดย Fix อัตราแลกเปลี่ยนไว้ที่ 28.618 บาท ต่อ 1 ดอลล่าร์ ในวันที่ 23 เม.ย. ขณะทำสัญญา (ภายใต้เงื่อนไขบางประการ) อยู่ๆ บาทที่แข็งอยู่เป็นปีๆ ก็อ่อนยวบ จาก 28 ปลายๆ กลายเป็น 31 กว่าๆ ก็เท่ากับว่าต้องใช้หนี้มากขึ้น ไหนจะดอกเบี้ยที่สูงขึ้นอีก

ซึ่งทำให้หลายคนเป็นกังวลอย่างยิ่ง โดยเฉพาะมือใหม่ที่เพิ่งเข้าไปซื้อหุ้นตัวนี้ได้ไม่นาน หรือคนที่มีหุ้นตัวนี้อยู่ในพอร์ตมากๆ!!

ในเรื่องเหล่านี้ ผมขออรรถาธิบายให้ชัดเจนไปทีละประเด็นนะครับ

ก่อนอื่น ต้องเข้าใจก่อนว่า เงินกู้ที่ CPALL ใช้ซื้อ MAKRO นั้น เรียกว่า “Bridging Loan”

Bridging Loan เป็นเงินกู้ก้อนแรกที่ “ผู้ซื้อ” กู้จากสถาบันการเงินเพื่อเอาไปซื้อกิจการ เป็นเงินกู้ “เฉพาะหน้า” เพื่อเอาไปจ่ายให้ผู้ขาย (ถ้าไม่มีเงินจ่ายเขาก็ไม่ขายให้) จึงมักตกลงระยะเวลากันเพียงสั้นๆ เช่น 1 ปี ทั้งนี้ ดอกเบี้ยสำหรับ Bridging Loan มักจะแพง เพราะเป็น “เงินด่วน”

จากนั้น พอครบกำหนดระยะเวลาตามสัญญา เช่น เมื่อเวลาผ่านไป 1 ปี ผู้ซื้อก็จะ “Refinance” เงินกู้ก้อนนี้ หมายถึงการไปกู้จากสถาบันการเงินอื่น มาใช้หนี้สถาบันการเงินเดิม ซึ่งแน่นอนว่าต้องมีการตกลงเงื่อนไขกันใหม่หมด

อย่างไรก็ตาม ในกรณีของ CPALL “เงินกู้ก้อนแรก” หรือ Bridging Loan ที่กู้มาซื้อ MAKRO นั้น ยังไม่ทราบว่าได้ Fix อัตราดอกเบี้ยไว้หรือไม่ ดังนั้น ในระยะสั้น เรื่องของอัตราดอกเบี้ยที่มีโอกาสกลับเป็นขาขึ้น จึงบอกไม่ได้ว่าจะส่งผลลบต่อ CPALL ขนาดไหนอย่างไร

ทว่าในระยะยาว หลังจากได้เงินกู้ก้อนใหม่มาแล้ว หากอัตราดอกเบี้ยสูงขึ้นจริง อย่างไรเสียก็หนีไม่พ้น ต้องรับภาระหนักขึ้นแน่นอน เมื่อ “ดอกสูง” ก็ต้อง “จ่ายแพง” เป็นเรื่องธรรมดา (นี่ยังไม่พูดถึงค่าเงิน)

ต้องไม่ลืมนะครับว่า สมัยที่เงินฝรั่งไหลเข้า เงินทองเป็นของหาง่าย จะกู้จากไหนก็ไม่ยาก มีคนพร้อมจะปล่อยกู้ให้เต็มไปหมด แต่หากวันใดฝรั่งถอนเงินออก เงินที่เคยหาง่ายก็ย่อมหายากขึ้น คนที่เคยปล่อยกู้ให้ง่ายๆ ก็ย่อมเพิ่ม “เงื่อนไข” และเพิ่ม “ราคา” ในการให้ยืมเงินนั้น

เอาล่ะ..ทีนี้ มาว่ากันถึงอีกประเด็นหนึ่งที่คนค่อนข้างห่วงกันมาก คือเรื่องของ “ค่าเงิน”

ปัญหาของ CPALL ที่เกิดขึ้นคือ มีข่าวว่า CPALL ทำประกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนสำหรับ Bridging Loan ข้างต้นไว้ไม่หมด บ้างก็ว่าประกันไว้เพียง 60% (ข้อมูลนี้ไม่ยืนยัน เป็นเพียง “เขาว่ากัน”) ซึ่งย่อมทำให้บริษัทเกิดการ “ขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยน” อันเนื่องมาจากเงินบาทที่อ่อนค่าลงอย่างรวดเร็ว จาก 28 บาทปลายๆ กลายเป็น 31 บาทกว่าๆ ในระยะเวลาไม่กี่เดือน

ตามมาตรฐานบัญชีปกติ หากมีกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยน บริษัทจะบันทึกรายการเป็น “รายได้” ในงบกำไรขาดทุน แต่หากมีผลขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยน จะต้องบันทึกรายการเป็น “ค่าใช้จ่าย” ในงบกำไรขาดทุน

คำถามที่เกิดขึ้นในช่วงนี้คือ CPALL สามารถที่จะไม่บันทึกรายการ “ขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยน” ลงไปในงบกำไรขาดทุน โดยเอาผลขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยนไปหักออกจาก “ส่วนของผู้เป็นเจ้าของ” ในงบแสดงฐานะการเงินโดยตรง ไม่ต้องผ่านงบกำไรขาดทุน ได้หรือไม่?

ทั้งนี้ หากทำได้ ก็จะทำให้ผลขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยน ไม่ไปกระทบตัวเลขกำไรจากการดำเนินงานปกติ อันจะทำให้ตัวเลข “กำไรต่อหุ้น” หรือ EPS ไม่ลดลง

พูดง่ายๆ ก็คือ ใช้เทคนิค ทำให้ตัวเลขกำไรออกมาสวยๆ

คำตอบก็คือ ที่จริงแล้ว มีเทคนิคในการบันทึกบัญชีหลายวิธี ที่สามารถ “ตีความ” ให้ผลขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยน กลายเป็นรายการประเภทอื่นได้ แต่หากทำเช่นนั้น ย่อมจะถูกเขียนเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่ม ต่อ “ธรรมาภิบาล” ของบริษัท

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครรู้ว่า CPALL ต้องการจะทำเช่นนั้นจริงหรือไม่ และหากต้องการ จะทำได้หรือไม่ ที่พูดๆ กันอยู่ยังเป็นเพียงกระแสข่าว คือกระทบนั้นกระทบแน่ แต่ยังไม่ชัดเจนว่าเขาจะแก้อย่างไร และสำหรับเงินกู้ในระยะยาว บริษัทจะมีนโยบายเฮดจ์ค่าเงินไว้แค่ไหนอย่างไร

teetak3

ส่วนประเด็นสุดท้าย คงหนีไม่พ้น “ข่าวลือชวนหัว” ที่ว่า ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร ต้นแบบวีไอไทย “ขาย CPALL หมดพอร์ต”

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ล่าสุด เมื่อเช้าวันที่ 24 มิ.ย. อาจารย์นิเวศน์ได้ให้สัมภาษณ์ในรายการวิทยุทาง FM 96.5 โดยปฏิเสธชัดเจนแล้วว่า เป็นเพียง “ข่าวลือ” ที่ไม่มีมูลความจริงแต่อย่างใด

นอกจากนี้ ท่านยังถือโอกาส “เลคเชอร์” สอนนักลงทุนด้วยว่า ไม่ควรตื่นตกใจไปกับข่าวลือ เพราะเรื่องของข่าวลือนั้น ต่อให้เป็นเรื่องจริงก็ตาม ในเวลาที่เราได้ยินมัน ก็มักจะช้าไปเสียแล้วที่จะ Take Action ใดๆ การ React ต่อข่าวลือ จึงไม่มีประโยชน์อันใดเลย

และนี่คือการวิเคราะห์ประเด็นข่าวเกี่ยวกับ CPALL ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา แบบ “ชี้ชัด” และ “ใช้เหตุผล” มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หวังว่าคงเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยสำหรับหลายๆ ท่านนะครับ

สุดท้าย ที่ต้องเตือนกันก็คือ ในภาวะที่หุ้นตกอย่างน่ากลัว ทำให้นักลงทุนตื่นตกใจได้ง่าย ธรรมชาติของปุถุชน เดินอยู่ในป่าช้าคนเดียว แม้เห็นเงาตัวเองยังอกสั่นขวัญหาย พอมีข่าวลือมากระทบหูกระทบใจก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิง

นักลงทุนตัวเล็กๆ อย่างเราๆ เมื่อพายุพัดมารุนแรง ยิ่งต้องตั้งสติให้มั่น จะ “ขาย” จะ “ถือ” หรือจะ “ซื้อเพิ่ม” ก็ตามแต่ ต้องเป็นการกระทำจากการคิดวิเคราะห์ด้วยตนเองเท่านั้น

แม้รายย่อยอย่างเราจะเป็นเพียง “ต้นหญ้า” ก็ขอให้เป็นหญ้าที่เป็น “รากแก้ว” ตัวเล็กไม่ว่า แต่ต้องหนักแน่น มั่นคง อย่าเอาแต่ซื้อขายตามข่าว ทำตามฝูงชน พอหุ้นตกก็โทษดินโทษฟ้า โทษเซียน แบบนั้นไม่ได้เรื่องแน่

จงยืนหยัดอยู่กับเหตุผล รู้จักค้นคว้าหาข้อมูล ที่สำคัญคือ ต้อง “ไม่ท้อ” จึงจะเอาตัวรอดได้อย่าง “วีไอพันธุ์แท้” ครับ

เพราะ “ง่าย” จึง “ชนะ”

easy

โดย ชัชวนันท์ สันธิเดช

คนบางคนชอบทำอะไรให้ยากๆ เพื่อให้ตัวเองดูเก่ง ดู “มีภูมิ”

เชื่อว่าหลายคนคงเคยมีประสบการณ์เหมือนกัน สมัยเรียนมหาวิทยาลัย อาจารย์บางคนเป็นด็อกเตอร์ เป็นศาสตราจารย์  ดีกรีทางวิชาการสูงส่ง แต่สอนไม่ค่อยรู้เรื่อง ใช้ศัพท์แสงอะไรแต่ละอย่าง ฟังแล้วไม่เข้าใจ เหมือนแกอยู่บนหอคอยงาช้าง แต่ก็ดูท่าทางแกจะภูมิใจที่คนฟังแกไม่เข้าใจ

ในขณะที่อาจารย์บางคน ไม่ใช่ด็อกเตอร์ ไม่ได้มีคุณวุฒิวัยวุฒิอะไรมากนัก แต่สอนสนุก เข้าใจง่าย แถมยังคุยได้ ปรึกษาได้ ไม่น่ากลัว แบบนี้เด็กชอบ

ดูพวกติวเตอร์ดังๆ สิครับ คนพวกนั้นรวยขึ้นมาเป็นร้อยล้านพันล้านได้อย่างไร? เป็นเพราะพวกเขาใช้ศัพท์แสงหรูๆ ที่ต้องปีนบันไดฟังหรือเปล่า? … เปล่าเลย ที่พวกเขารวยได้ เพราะสามารถสอน“เรื่องยาก” ให้กลายเป็น “เรื่องง่าย” ต่างหาก

จะเห็นได้ว่า แม้โลกวิชาการ จะให้รางวัลกับคนที่ทำ “เรื่องง่าย” ให้เป็น “เรื่องยาก” แต่ในโลกธุรกิจ “ผู้ชนะตัวจริง” คือคนที่ทำให้ชีวิตของคนอื่น “ง่ายลง”

สมัยก่อน คอมพิวเตอร์เคยเป็นเรื่องน่ากลัวสำหรับคนส่วนใหญ่ หน้าจอดำๆ มีตัวหนังสือ-ตัวเลข วิ่งไปวิ่งมาเต็มไปหมด จะใช้งานอะไรก็ต้องคีย์คำสั่งเป็นคำๆ

แต่แล้ว ระบบปฏิบัติการวินโดวส์ของไมโครซอฟท์ ได้ทำให้คอมพิวเตอร์เป็นอะไรที่ Friendly ขึ้นมาก จากหน้าจอดำ กลายเป็นกราฟฟิคสีสวยๆ มีภาพ Icon เห็นแล้วก็เข้าใจได้ทันทีว่าโปรแกรมไหนใช้ทำอะไร

การ “ปลดล็อค” ให้คนเลิกกลัวคอมพิวเตอร์นี้เอง ทำให้ ทำให้บิล เกตส์ กลายเป็นอภิอัครมหาเศรษฐีจนถึงทุกวันนี้

ฝ่าย Apple คู่แข่งของไมโครซอฟท์ ที่ร่ำรวยจนกลายเป็นบริษัทที่มีมูลค่าตลาด (Market Capitalization หรือ Market Cap.) อันดับต้นๆ ของโลกได้ ก็เพราะผลิตภัณฑ์อย่าง Mac, iPhone, iPad ล้วน “ใช้ง่าย” มีสไตล์ (แต่ iTune นี่ คนโลว์เทคอย่างผมไม่ชอบนะ ขอ Copy-Paste อย่างเดียวได้มั้ย แหะๆ)

หรืออย่างห้าง Wal-Mart หนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่ที่สุดในโลก (ติดอันดับ 1-2 ของ Fortune 500 มาหลายปี) ที่รวยได้ขนาดนี้ ก็เพราะรู้จักเอาของกินของใช้มาขายราคาถูกๆ รวมกันอยู่ที่เดียว ซื้อหากันได้ง่ายๆ ไอเดียจากมันสมองของคุณทวด แซม วอลตัน ทั้งนั้น

แล้วเมืองไทยเราล่ะครับ มีธุรกิจอะไรเป็นตัวอย่างที่ดีได้บ้าง?

ที่นึกออกตอนนี้ คือ 7-11 ร้านสะดวกซื้อที่ทำให้ชีวิตเราง่ายมาก เดินเข้าไปซื้อของตอนตี 1 – ตี 2 ก็ได้ หยิบเลือกได้ตามสบาย ไม่ต้องโดนอาแปะมองค้อนเอาเหมือนร้านโชห่วยสมัยก่อน

หรืออย่าง โฮมโปร ทำให้เราซื้ออุปกรณ์ในบ้านได้ง่ายๆ ทุกอย่างมารวมกันอยู่จุดเดียว จะซื้อราวตากผ้าก็มี ซื้อตู้เย็นก็มี เดี๋ยวนี้เรียกมาล้างแอร์ ล้างเครื่องซักผ้าที่บ้านยังได้เลย ไม่แพงด้วย

หรือไม่อย่างนั้น ดูหนังสือขายดีแต่ละเล่มสิครับ ไม่ใช่หนังสือวิชาการที่คนเขียนไอคิว 180 อะไรเลย แต่เป็นหนังสือที่ “อ่านง่าย” ด้วยกันทั้งนั้น

rich dad1-2อาทิ หนังสือชุด “Rich Dad” ของโรเบิร์ต คิโยซากิ ที่ขายดีถล่มทลายไปทั่วโลก (ผมเองก็มีส่วนร่วมแปลหนังสือชุดนี้เป็นภาษาไทยด้วยนะ อิอิ) ทั้งๆ ที่หลายคนมองว่าตัวโรเบิร์ตเองเป็นคนเขียนหนังสือไม่เก่ง ใช้ภาษาก็ง่ายจนไม่น่าจะเอามาเขียนเป็นหนังสือได้ แต่ “ความง่าย” นั้น คือสิ่งที่คนชอบ เมื่อบวกกับไอเดียที่โดนใจ หนังสือของเขาจึงขายได้กว่า 25 ล้านเล่ม ติดอันดับหนังสือขายดีที่สุดตลอดกาลไปแล้ว

(แต่ในวงการหนังสือบ้านเรา ต้องระวังพวกง่ายแต่ “มั่ว” หรือพวกง่ายแต่ “กลวง” ด้วยนะครับ ยิ่งพวกชอบก็อปของชาวบ้านมา ยิ่งต้องระวังให้หนัก เดี๋ยวนี้มีเยอะมาก)

แม้แต่สุดยอดนักลงทุนโลกอย่าง วอร์เรน บัฟเฟตต์ เหตุที่คนทั่วโลก โดยเฉพาะวีไออย่างเราๆ ชื่นชอบแก นอกจากเรื่องของความสำเร็จในการลงทุนแล้ว น่าจะเป็นเพราะปู่บัฟฟ์เป็นคนประเภทที่ พูดอะไรก็เข้าใจ “ง๊ายง่าย” เปรียบเทียบอะไรแต่ละอย่างนี่ เห็นภาพลอยชัดขึ้นมาเลยทีเดียว

จากทั้งหมดที่ได้กล่าวมา ผมขอสรุปออกมาเป็นหลักในการเลือกซื้อหุ้นของวีไอเพียงข้อเดียว แต่เป็นหลักที่ใช้ได้เสมอ ใช้ได้ตลอดกาล นั่นคือ…

จงมองหาบริษัทที่ทำให้ชีวิตของผู้คน “ง่ายลง” โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้า “ความง่าย” นั้น เป็นสิ่งที่บริษัทอื่นๆ “ยากที่จะทำได้” นั่นยิ่งเยี่ยมเลย

อย่างธุรกิจที่ทำให้เราซื้อข้าวเหนียวหมูย่างหรือซาลาเปาหมูสับได้ตอนตี 2 หรือธุรกิจที่ทำให้เราซื้อเตาแก๊สกับไม้แขวนเสื้อได้ในที่เดียวกัน ดังได้ยกตัวอย่างไปแล้ว เป็นต้น

สุดท้ายที่ต้องฝากไว้ก็คือ ท่านอย่าเข้าใจผิดว่าการทำอะไรๆ ให้ง่ายนั้น เป็น “ของหมูๆ”  นะครับ …ไม่ใช่เลย

การทำ “เรื่องยาก” ให้เป็น “เรื่องง่าย” เป็นสิ่งที่ต้องใช้ความพยายาม ต้องทุ่มเท โดยตัวเราเอง หรือตัวผู้บริหารบริษัท ต้อง “คิดให้มากๆ” ว่าจะทำอย่างไรให้มันง่าย

ถ้าใคร หรือบริษัทไหน ยอมทำในสิ่งที่ “ยาก” เพื่อให้ชีวิตของผู้คนทั่วไป “ง่าย” รับรองว่าความสำเร็จ เงินทอง อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

เรียกว่า เพราะ “ง่าย” จึง “ชนะ” นั่นเองครับ 

Moneyball บทพิสูจน์ “วีไอ” ชนะได้ทุกเกม

Moneyball11

โดย ชัชวนันท์ สันธิเดช

มีใครเคยดูหนังเรื่อง Moneyball บ้างครับ?

ผมว่าคนทั่วไปที่เคยชมภาพยนตร์เรื่องนี้ ส่วนใหญ่ก็น่าจะชอบอยู่แล้ว ยิ่งถ้าท่านเป็นวีไอ ดีกรีความประทับใจของท่านก็ยิ่งน่าจะมากกว่าคนอื่นๆ

Moneyball เป็นหนังที่สร้างขึ้นมาจากเรื่องจริง (มีดัดแปลงเนื้อเรื่องและชื่อตัวละครบางตัวเพียงเล็กน้อย) เป็นเรื่องราวในวงการเบสบอลอาชีพ พระเอกของเรื่อง คือ “บิลลี่ บีน” (แบรด พิตต์) ผู้จัดการทีม โอ๊คแลนด์ แอตเลติคส์ ทีมดังใน Major League Baseball

บีน เคยเป็นผู้เล่นอาชีพระดับแถวหน้ามาก่อน ในปี 1980 เขาถูกหลายๆ ทีมหมายมั่นปั้นมือว่าจะเลือกเป็น First pick ก่อนจะไปลงเอยในฐานะผู้เล่นของ New York Mets ซึ่งในปีนั้นได้เลือกผู้เล่นเป็นทีมแรก

แต่แล้ว บีนกลับไม่ประสบความสำเร็จในฐานะนักเบสบอล จนต้องผันตัวมาเป็น Scout (แมวมอง) โดยมาร่วมงานกับ โอ๊คแลนด์ แอตเลติคส์ และไต่เต้าสู่ตำแหน่งผู้จัดการทีมในอีกหลายปีต่อมา

ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 เขาเกิดความคิดที่จะเปลี่ยนแปลงทีม หลังจากโอ๊คแลนด์ไม่ประสบความสำเร็จมาหลายฤดูกาล เพราะเจ้าของทีมไม่ยอมทุ่มเงินเหมือนทีมยักษ์ใหญ่อื่นๆ

บีนตัดสินใจที่จะ “ปฏิวัติ” (Revolutionize) ทีม โดยใช้หลักที่เรียกกันว่า “Sabermetrics” ซึ่งหมายถึง การใช้สถิติในการวิเคราะห์ผู้เล่น

ผู้ที่คิดค้นหลักการนี้ คือ บิล เจมส์ นักสถิติ นักประวัติศาสตร์ และนักเขียนเกี่ยวกับเบสบอล หลักการของเขา ทำให้วิเคราะห์ออกมาได้ว่าเหตุใดแต่ละทีมจึงชนะหรือแพ้ และช่วยให้ค้นพบ “มูลค่า” ที่แท้จริงของผู้เล่นได้  (เปรียบได้กับ เบนจามิน เกรแฮม ของวอลล์สตรีท ยังไงยังงั้น)

ปีเตอร์ แบรนด์ บัณฑิตหนุ่มจากเยล ผู้ช่วยที่บีนดึงตัวมาทำทีม และเป็นคนที่แนะนำให้เขารู้จักกับหลัก Sabermetrics ชี้ให้บีนเห็นว่า มีผู้เล่นมากมายในลีกอาชีพ ที่ถูกประเมินมูลค่าต่ำไป ผู้เล่นบางคน ค่าตัวถูกนิดเดียว แต่ไม่ค่อยมีใครสนใจ บ้างก็ถูกบดบังด้วยเหตุผลไร้สาระบางประการ เช่น “มีท่าวิ่งเหมือนเป็ด”

ฉากหนึ่งที่ผมชอบมากในหนังเรื่อง Moneyball คือตอนที่ แบรนด์ เรียก บีน ไปดู วีดีโอเทปการเล่นของ แชด แบรดฟอร์ด ผู้เล่นตำแหน่ง “พิตเชอร์สำรอง” หรือ Relief Pitcher (พิตเชอร์ คือ ผู้เล่นที่เป็นคนขว้างลูก ส่วน Relief Pitcher คือพิตเชอร์สำรอง เอาไว้ขว้างแทนเวลามือหนึ่งเจ็บ หรือเล่นไม่ดี หรือถูกเปลี่ยนตัวออกตามแท็คติก)

ปีเตอร์บอกบิลลี่ว่า แบรดฟอร์ด คือ ผู้เล่นที่ถูกประเมินค่าต่ำเกินไปมากที่สุด (Most undervalued player) ในวงการเบสบอล ทั้งๆ ที่จุดอ่อนของเขามีอย่างเดียว คือ เขามีท่าขว้างบอลที่ “ตลก” ทำให้ทีมใหญ่ๆ ไม่สนใจ และหากได้ตัวแบรดฟอร์ดมา เขาจะไม่ใช่เพียงพิตเชอร์สำรองที่เก่งที่สุดของทีมเรา แต่จะเป็นพิตเชอร์ที่เก่งที่สุดในวงการเบสบอล เลยทีเดียว

ที่สำคัญคือ จาก “มูลค่าแท้จริง” ของแบรดฟอร์ด ซึ่งควรจะอยู่ที่ 3 ล้านเหรียญ เราสามารถซื้อตัวเขา ด้วยค่าตัวเพียง 237,000 เหรียญเท่านั้น!!

หลังจาก  บีน ตัดสินใจซื้อ “ผู้เล่นเน้นคุณค่า” มาร่วมทีมหลายคน คณะที่ปรึกษาของทีมต่างก็ตกตะลึง หลายคนไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

การ “ฝ่ากระแสหลัก” ครั้งนั้น ทำให้บีนโดนมองว่า “บ้า” และจะฉุดทีมลงเหวในท้ายที่สุด แม้แต่เฮดโค้ชของทีมก็ไม่เชื่อฟัง ไม่ยอมใช้ “ผู้เล่นเน้นคุณค่า” ที่บีนซื้อมา ดึงดันจะใช้แต่ผู้เล่นระดับสตาร์ลงสนาม

สุดท้าย บีน ต้องใช้ “ไม้แข็ง” เขาตัดสินใจไล่คณะที่ปรึกษาของทีมที่ขวางทางเขาออก และ “โละ” ผู้เล่นระดับสตาร์หลายคน เพื่อให้ผู้เล่นที่เขาซื้อตัวมาได้ลงเล่น ทีมจะได้เดินไปในทิศทางที่เขาต้องการ 

เมื่อเห็นบิลลี่ “กล้า” ขนาดนั้น ปีเตอร์ ซึ่งเป็นคนเอาแนวคิดนี้มาเสนอเขาเอง ยังเตือนว่า “ที่ทำอยู่นี่ แน่ใจแล้วหรือ?” บิลลี่ย้อนถามปีเตอร์ว่า “แล้วนายมั่นใจหรือเปล่าว่าเรามาถูกทาง?” ปีเตอร์บอกว่า “ถูกแน่นอน เพียงแต่เราจะอธิบายกับคนอื่นได้ยาก” 

บิลลี่จึงบอกว่า “ถ้างั้น นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย ปัญหาของคนเรา หลายครั้งไม่ได้อยู่ที่การทำในสิ่งที่ถูก แต่อยู่ที่ต้องคิดว่าจะ “อธิบาย” กับคนอื่นยังไง ซึ่งมันไร้สาระมาก” 

สุดท้าย บีน ก็ทำสำเร็จ หลังจากแพ้อยู่หลายเกม โอ๊คแลนด์ก็คว้าชัยชนะติดต่อกัน 20 ครั้ง เป็นสถิติใหม่ในรอบ 100 ปี ของวงการเบสบอล จนตัวเขาถูกทาบทามให้ไปเป็นผู้จัดการทั่วไปของ Boston Red Sox ทีมยักษ์ใหญ่  ด้วยค่าจ้างมหาศาลกว่า 12 ล้านเหรียญต่อปี

ทว่าบีนก็ปฏิเสธไป ด้วยเหตุผลว่า ตัวเขาอุตส่าห์เอาชนะ “เงิน” ได้แล้ว และไม่อยากพ่ายแพ้ต่อ “เงิน” อีกครั้งหนึ่ง (เห็นมั้ยว่า “แนว” ขนาดไหน)

หากจะเปรียบไป หลัก Sabermetrics ก็คือ Value Investment ดีๆ นี่เอง มันคือการวิเคราะห์ตัวเลข วิเคราะห์สถิติ มุ่งค้นหามูลค่าผู้เล่น ไม่ได้แตกต่างวีไอพันธุ์แท้ ที่มุ่งวิเคราะห์-ประเมินมูลค่าหุ้นเลยแม้แต่น้อย

บทเรียนจากหนังเรื่องนี้ ทำให้เราได้รู้ว่า หลัก Value Investment นั้น ใช้ได้ในหลากหลายสถานการณ์ ในแทบทุกการแข่งขัน ไม่ว่าจะเป็นโลกของการลงทุน หรือแม้กระทั่งเกมกีฬา

สิ่งสำคัญยิ่งกว่าก็คือ ผู้ที่นำมันไปใช้ ต้องตระหนักด้วยว่า ตัวเองกำลังเดิน “สวนกระแส” แต่เป็นการ “สวน” อย่าง “มั่นคง” ด้วย “หลักวิชาการ”

หากมุ่งมั่นที่จะเป็นวีไอ ก็ต้องมั่นใจ อย่าหวั่นไหวไปตามฝูงชน พึงยึดโยงอยู่กับพื้นฐาน แล้วจะ “ชนะ” ได้ในท้ายที่สุดครับ 

————————

ภาพประกอบ จาก en.wikipedia.org